எத்தனை முறை துவட்டினாலும் நீங்காமல் - கூந்தலூடே ஊடுருவி வரும் கடைசி நீர் துளி போல அவள் நினைவுகள் என்னிலிருந்து அகல இயலவில்லை . மித ஈரமான கூந்தலும் - அதனால் நனைந்த தாவணியுமாய் அவள் கோலமிடும் அழகை அந்த மார்கழி பனியின் அதிகாலையில் காண, நான் பக்தி அவதாரமெடுத்து கோயிலுக்கு செல்ல ஆரம்பித்தேன் .அவளை கடந்து செல்லும் நேரத்தை அதிகப்படுத்த நான் மெதுவாய் சைக்கிள் மிதிப்பதும் - நான் காண வேண்டி அவள் கோல கம்பிகளை நீட்டிப்பதும் உணர்ந்தேன் . நினைப்பதும் - உணர்வதும் காதலின் உந்து சக்திகள் அல்லவா ?
ஒரு வேளை பேசியிருந்தால் கூட இத்தனை சுவாரசியம் கிடைத்திருக்குமோ தெரியாது , எங்கள் இருவரிடையே கலையாத மௌனம் காத்திருந்ததுதான் சுவாரசியம் .
அவள் குத்துகாலிட்டு கோலம் இடும்போது , அந்த கால் கொலுசுக்கும் , ஆடைக்கும் இடையே விரசமில்லாமல் மின்னும் அவள் காலழகும் ; கோலமிட்டு முடித்து , வீட்டுக்குள் போகுமுன் தான் இட்ட கோலத்தை ஒரு கணம் தானே திரும்பி ரசித்துவிட்டு, என்னையும் காணும் ஒரு கண பார்வையும் , போதும் எனக்கு , எதிர் காற்றில் சைக்கிள் வேகமாய் செல்லும் .
அதிகாலை பனி - கோயில் மணி ஒசை - கனத்த மௌனம் இவையெல்லாம் சொல்லாத காதலின் சுகமான முகவரிகள் .
" அப்பா ..... தலையை நல்ல துவட்டிட்டேனா பாருப்பா " மகளின் குரல் கேட்ட பின்புதான் சுய நினைவுக்கு வந்தேன் . சொல்லாத காதலின் விரசமில்லா உணர்வுகள் எல்லாம் மகளின் பாசத்தில்தான் பரிணாமம் ஆகும் . அந்த கடைசி துளியை அகற்ற யாராலும் இயலவில்லை
எனக்குத் தோன்றியது வேலைக்காரனின் ரகசியத்தை முன்னரே சொல்லிவிட்டு நாடகம் பார்ப்பது போல என்று. ஏனென்றால் அந்த வரிக்குச் சமானமான கருத்து கீதையின் இரண்டாம் அத்தியாயமான சாங்கிய யோகத்திலேயே வந்துவிடுகிறது. சரணாகதியை அப்போதே சொல்லிவிட்டார் கிருஷ்ணன். அதன்பின்னரும் 16 அத்தியாயங்களை எழுதி வைத்த அந்த ஆசிரியன் எத்தனை வடிவபோதமில்லாதவனாக இருக்கவேண்டும்!